Σχεδόν κάθε γονιός έχει πέσει κάποια στιγμή σε αυτή τη συνήθεια, συνήθως χωρίς καμία κακή πρόθεση. Μια φράση που ξεφεύγει στην κούραση της ημέρας, όπως «κοίτα η αδερφή σου πόσο γρήγορα διάβασε» ή «ο αδερφός σου στην ηλικία σου έτρωγε τα πάντα», λέγεται συχνά με στόχο να παρακινήσει το παιδί.
Στην πράξη, όμως, η σύγκριση ανάμεσα στα αδέρφια λειτουργεί ακριβώς αντίστροφα. Αντί να εμπνεύσει το παιδί να προσπαθήσει περισσότερο, δημιουργεί ρωγμές στην αυτοπεποίθησή του και δηλητηριάζει τη σχέση του με το αδερφάκι του.
1. Γεννά ανταγωνισμό αντί για αγάπη
Όταν τα παιδιά νιώθουν ότι βρίσκονται σε ένα διαρκές «βάθρο» και ότι η αποδοχή των γονιών τους εξαρτάται από το ποιο τα καταφέρνει καλύτερα, το αδερφάκι παύει να είναι σύμμαχος και γίνεται αντίπαλος. Η ζήλια και η αντιπαλότητα που χτίζονται στην παιδική ηλικία συχνά ακολουθούν τα αδέρφια και στην ενήλικη ζωή, αφήνοντας αποστάσεις που δύσκολα γεφυρώνονται.
2. Πληγώνει την αυτοεκτίμηση και των δύο παιδιών
Στη σύγκριση δεν χάνει μόνο το παιδί που δέχεται την κριτική. Το παιδί που ακούει «δεν είσαι αρκετά καλός όσο ο αδερφός σου» μεγαλώνει με την αίσθηση ότι υστερεί και συχνά τα παρατάει, πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να φτάσει το πρότυπο. Από την άλλη, το παιδί που παρουσιάζεται ως το «καλό παράδειγμα» φορτώνεται ένα τεράστιο άγχος τελειομανίας, νιώθοντας ότι δεν έχει το δικαίωμα να κάνει λάθος μήπως χάσει την εύνοια των γονιών του.
3. Εγκλωβίζει τα παιδιά σε ρόλους και ταμπέλες
Όταν επαναλαμβάνουμε συνεχώς «ο ένας είναι ο έξυπνος και ο άλλος ο κοινωνικός» ή «η μεγάλη είναι η υπεύθυνη και ο μικρός ο ακατάστατος», βάζουμε τα παιδιά σε κουτάκια. Τα παιδιά πιστεύουν τις ταμπέλες που τους κολλάμε και σταματούν να εξερευνούν άλλες πτυχές του εαυτού τους, θεωρώντας ότι η ταυτότητά τους είναι ήδη προδιαγεγραμμένη.
4. Αγνοεί τη μοναδικότητα κάθε παιδιού
Ακόμα κι αν μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι, κάθε παιδί γεννιέται με διαφορετική ιδιοσυγκρασία, διαφορετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, διαφορετικά ταλέντα και διαφορετικές ευαισθησίες. Το να συγκρίνεις δύο αδέρφια μεταξύ τους είναι σαν να συγκρίνεις έναν μουσικό με έναν αθλητή, απαιτώντας και από τους δύο να διαπρέψουν στο ίδιο αγώνισμα.
Πώς να αλλάξουμε προσέγγιση στην πράξη
Η έξοδος από την παγίδα της σύγκρισης ξεκινά από τον τρόπο που μιλάμε και παρατηρούμε τα παιδιά μας:
-
Σύγκρινε το παιδί μόνο με τον χθεσινό του εαυτό: Αντί να εστιάζεις στο τι έκανε το αδερφάκι του, ανάδειξε τη δική του πρόοδο (για παράδειγμα, «είδα πόσο προσπάθησες σήμερα σε αυτή την άσκηση σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα»).
-
Αναγνώρισε τις προσπάθειες ξεχωριστά: Όταν επαινείς ένα παιδί, κράτησε το σχόλιο καθαρά δικό του, χωρίς να το χρησιμοποιείς ως έμμεσο μήνυμα για το άλλο παιδί που βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο.
-
Εστίασε στη συμπεριφορά και όχι στον χαρακτήρα: Αντί να πεις «γιατί δεν είσαι τακτικός σαν την αδερφή σου», πες απλώς «τα παιχνίδια είναι στο πάτωμα και χρειάζεται να μαζευτούν πριν το φαγητό».
-
Αγκάλιασε τις διαφορές τους: Δείξε στα παιδιά ότι η διαφορετικότητά τους είναι πλούτος για την οικογένεια και ότι η αγάπη σου δεν μοιράζεται ανάλογα με τις επιδόσεις, αλλά είναι δεδομένη και μοναδική για το καθένα.
Κάθε παιδί έχει τη δική του διαδρομή να διανύσει. Όταν σταματάμε να τα μετράμε με το ίδιο μέτρο, τους δίνουμε τον χώρο και την ελευθερία να ανθίσουν με τον δικό τους, αυθεντικό τρόπο.

































Comments (0)