Μπορεί στο σπίτι να γνωρίζει τέλεια την απάντηση, να μιλά με άνεση για το μάθημα και να λύνει σωστά τις ασκήσεις. Όταν όμως ο εκπαιδευτικός κάνει μια ερώτηση στην τάξη, το παιδί χαμηλώνει το βλέμμα και ελπίζει να μη μιλήσει. Για ορισμένα παιδιά, ακόμη και το απλό σήκωμα του χεριού μπροστά στους συμμαθητές τους μοιάζει με πολύ μεγάλο βήμα.
Πίσω από αυτή τη στάση μπορεί να υπάρχει ντροπαλότητα, φόβος για ένα λάθος, ανησυχία για τα σχόλια των άλλων ή έλλειψη σιγουριάς. Επομένως, ο στόχος δεν είναι να απαιτήσεις από το παιδί να αρχίσει ξαφνικά να συμμετέχει συνέχεια. Χρειάζεται να το βοηθήσεις να αποκτήσει σταδιακά περισσότερη άνεση χωρίς να μετατρέψεις τη συμμετοχή σε άλλη μία πηγή πίεσης.
Μην το χαρακτηρίζεις «ντροπαλό» μπροστά σε άλλους
Όταν λες συχνά «είναι πολύ ντροπαλός» ή «δεν μιλά ποτέ στην τάξη», το παιδί μπορεί να αρχίσει να βλέπει αυτή τη συμπεριφορά ως σταθερό κομμάτι της ταυτότητάς του.
Περιέγραψε καλύτερα τη συγκεκριμένη δυσκολία χωρίς να βάλεις ταμπέλα. Μπορείς να πεις ότι χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο μέχρι να νιώσει άνετα σε μια ομάδα. Έτσι αφήνεις ανοιχτό το ενδεχόμενο αλλαγής.
Ρώτησέ το γιατί ακριβώς διστάζει
Μην υποθέσεις ότι γνωρίζεις τον λόγο. Σε μια ήρεμη στιγμή, ρώτησε το παιδί τι σκέφτεται όταν θέλει να σηκώσει το χέρι αλλά τελικά δεν το κάνει.
Μπορεί να φοβάται ότι θα δώσει λάθος απάντηση. Μπορεί να ανησυχεί ότι οι συμμαθητές θα γελάσουν. Ίσως πάλι να μη μπορεί εύκολα να μιλάει δυνατά όταν πολλά παιδιά το κοιτούν. Όταν εντοπίσεις τον συγκεκριμένο φόβο, μπορείς να δώσεις πιο συγκεκριμένη βοήθεια.
Μην απαιτήσεις «αύριο να σηκώσεις το χέρι τρεις φορές»
Ένας μεγάλος στόχος μπορεί να αυξήσει την πίεση. Προτίμησε ένα πολύ μικρό βήμα. Για παράδειγμα, το παιδί μπορεί να βάλει ως πρώτο στόχο να σηκώσει το χέρι μία φορά μέσα στην ημέρα σε ένα μάθημα όπου νιώθει μεγαλύτερη σιγουριά.
Ακόμη και αυτό μπορεί να δείχνει δύσκολο στην αρχή. Γι’ αυτό δώσε έμφαση στην προσπάθεια και όχι στο αν τελικά ο εκπαιδευτικός του έδωσε τον λόγο ή αν η απάντηση ήταν τέλεια.
Κάντε μικρή εξάσκηση στο σπίτι
Μπορείτε να παίξετε για λίγα λεπτά «τάξη». Κάνε μια απλή ερώτηση, άφησε το παιδί να σηκώσει το χέρι και μετά δώσε του τον λόγο. Στη συνέχεια, αυξήστε σταδιακά τη δυσκολία.
Η εξάσκηση δεν χρειάζεται να μοιάζει με μάθημα ή εξέταση. Κράτησέ τη σύντομη και ανάλαφρη. Ο στόχος είναι να εξοικειώσεις το παιδί με τη διαδικασία και όχι να ελέγξεις τις γνώσεις του.
Μίλησε με τον εκπαιδευτικό χωρίς να εκθέσεις το παιδί
Ο εκπαιδευτικός μπορεί να συνεισφέρει σημαντικά, ειδικά αν γνωρίζει ότι το παιδί θέλει να συμμετέχει αλλά έχει δυσκολίες. Μπορεί, για παράδειγμα, να του δώσει ευκαιρίες σε ερωτήσεις που γνωρίζει ότι μπορεί να απαντήσει ή να το ενθαρρύνει με διακριτικό τρόπο.
Παράλληλα, ζήτησε από τον εκπαιδευτικό μια γενικότερη εικόνα. Ίσως το παιδί μιλά περισσότερο σε μικρές ομάδες ή συμμετέχει σε συγκεκριμένα μαθήματα. Αυτές οι πληροφορίες μπορούν να σε βοηθήσουν να καταλάβεις καλύτερα τη δυσκολία.
Πρόσεξε πώς αντιδράς όταν κάνει λάθος
Αν θέλεις το παιδί να πάρει περισσότερο τον λόγο, χρειάζεται να ξέρει ότι ένα λάθος δεν αποτελεί καταστροφή. Όταν κάνει λάθος στο σπίτι, απόφυγε την υπερβολική αντίδραση και δώσε χώρο για δεύτερη προσπάθεια.
Μπορείς επίσης να μοιραστείς μικρά δικά σου παραδείγματα όπου είπες κάτι λάθος, διόρθωσες την απάντησή σου και συνέχισες. Έτσι το παιδί βλέπει ότι κανείς δεν χρειάζεται να είναι απόλυτα βέβαιος πριν μιλήσει.
Αναγνώρισε το θάρρος, όχι μόνο τη σωστή απάντηση
Αν μια ημέρα το παιδί σου πει ότι σήκωσε το χέρι, μην ξεκινήσεις με το «και απάντησες σωστά;». Πρώτα αναγνώρισε το γεγονός ότι τόλμησε να συμμετάσχει.
Αυτό είναι το βήμα που θέλεις να ενισχύσεις. Η σωστή απάντηση έχει μικρότερη σημασία από το ότι το παιδί αντιμετώπισε έναν φόβο και δοκίμασε κάτι που μέχρι χθες απέφευγε.
Πότε χρειάζεται περισσότερη προσοχή
Αν ο φόβος δεν αφορά μόνο το σήκωμα του χεριού αλλά επηρεάζει πολλές κοινωνικές ή σχολικές καταστάσεις, παρατήρησε το παιδί πιο προσεκτικά. Αν εμφανίζει έντονο άγχος, αποφεύγει συστηματικά δραστηριότητες, τρέμει υπερβολικά την κριτική ή η κατάσταση επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητά του, συζήτησε το θέμα με τον παιδίατρο, τον εκπαιδευτικό ή κατάλληλο ειδικό.
Δεν χρειάζεται κάθε παιδί να γίνει το πιο ομιλητικό μέλος της τάξης. Χρειάζεται όμως να νιώθει ότι μπορεί να εκφράσει αυτό που γνωρίζει και να πάρει τον λόγο όταν το θέλει. Και πολλές φορές αυτή η αυτοπεποίθηση χτίζεται όχι με ένα μεγάλο άλμα, αλλά με πολλά μικρά και ασφαλή βήματα.
Comments (0)