Στη σύγχρονη καθημερινότητα, το φαγητό έχει πάψει να είναι απλώς τροφή. Για πολλούς ανθρώπους γίνεται ταυτόχρονα κάτι που φοβούνται και κάτι που λατρεύουν. Από τη μία το «απαγορευμένο», το «παχυντικό», το «κακό». Από την άλλη, η απόλαυση, η παρηγοριά, η ανταμοιβή. Αυτή η διπλή στάση, δαιμονοποίηση και θεοποίηση μαζί, δημιουργεί ένα βαθύ και συχνά αόρατο πρόβλημα.
Πώς γεννιέται η σύγχυση
Η κουλτούρα της δίαιτας μας έμαθε να χωρίζουμε τα τρόφιμα σε καλά και κακά. Ταυτόχρονα, όμως, τα ίδια «κακά» τρόφιμα παρουσιάζονται ως ένοχες απολαύσεις, κάτι που ποθούμε αλλά δεν πρέπει. Έτσι, το φαγητό φορτίζεται συναισθηματικά και παύει να είναι ουδέτερο.
Το αποτέλεσμα;
Ενοχές όταν τρώμε, εμμονή όταν δεν τρώμε, και ένας συνεχής εσωτερικός διάλογος γεμάτος άγχος.
Όταν το φαγητό αποκτά δύναμη πάνω μας
Όσο περισσότερο απαγορεύουμε κάτι, τόσο περισσότερο το εξιδανικεύουμε. Το φαγητό γίνεται «θεός» όταν πιστεύουμε ότι θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, ασφαλείς ή χαρούμενοι. Και γίνεται «εχθρός» όταν νιώθουμε ότι μας στερεί έλεγχο, αξία ή αποδοχή.
Αυτή η αντίφαση δεν αφορά την πείνα, αφορά τα συναισθήματα.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι το φαγητό
Το πρόβλημα δεν είναι τι τρώμε, αλλά τι πιστεύουμε ότι λέει αυτό για εμάς. Όταν η αξία μας μετριέται με θερμίδες, «καθαρά» γεύματα ή αυτοέλεγχο, τότε κάθε μπουκιά κουβαλά βάρος δυσανάλογο με τη σημασία της.
Πώς ξεπερνιέται αυτός ο φαύλος κύκλος
1. Αφαίρεσε τις ταμπέλες
Δεν υπάρχουν «καλά» και «κακά» τρόφιμα, υπάρχουν τρόφιμα με διαφορετικούς ρόλους. Κάποια θρέφουν το σώμα, κάποια τη χαρά, κάποια και τα δύο.
2. Επανέφερε την εμπιστοσύνη στο σώμα
Το σώμα ξέρει πότε πεινά και πότε χορταίνει. Όσο το αγνοούμε, τόσο πιο δυνατά «φωνάζει».
3. Δες το φαγητό ως σχέση, όχι ως τεστ
Δεν περνάς ή αποτυγχάνεις επειδή έφαγες κάτι. Δεν χρειάζεται τιμωρία ούτε εξιλέωση.
4. Αναγνώρισε το συναίσθημα πίσω από την ανάγκη
Πείνασες ή χρειάζεσαι ξεκούραση, παρηγοριά, σύνδεση; Το φαγητό συχνά γίνεται υποκατάστατο, όχι αιτία.
Ένα διαφορετικό τέλος
Όταν το φαγητό πάψει να είναι είτε εχθρός είτε θεός, επιστρέφει στη φυσική του θέση: μέρος της ζωής, όχι το κέντρο της αυτοαξίας μας.
Και τότε, η διατροφή δεν βασίζεται στον φόβο, αλλά στον σεβασμό προς το σώμα και προς τον εαυτό μας.
Comments (0)