Στην εποχή του υπερ-γονεϊκού ελέγχου και της αέναης κοινωνικής κριτικής, η έννοια του «καλού γονιού» έχει γίνει ένας εξαντλητικός, ακατόρθωτος ρόλος. Μεταξύ των προσδοκιών για οργανικά γεύματα, των εξωσχολικών δραστηριοτήτων που γεμίζουν το πρόγραμμα και της διαρκούς συναισθηματικής «επιτήρησης», οι γονείς έχουν χάσει την ουσία της σύνδεσης. Το να προσπαθείς να είσαι «καλός» είναι, τελικά, η μεγαλύτερη παγίδα που στήνεις στον εαυτό σου και στο παιδί σου.
Η ψευδαίσθηση της τελειότητας
Το πρότυπο του τέλειου γονιού, όπως προβάλλεται συχνά στα social media, είναι μια κατασκευασμένη πραγματικότητα. Όταν υιοθετείς αυτό το πρότυπο, μπαίνεις σε έναν φαύλο κύκλο ανασφάλειας. Προσπαθείς να εξαλείψεις κάθε δυσκολία, κάθε απογοήτευση και κάθε λάθος από το περιβάλλον του παιδιού σου, πιστεύοντας ότι έτσι το προστατεύεις. Στην πραγματικότητα, δημιουργείς ένα «θερμοκήπιο» όπου το παιδί δεν μαθαίνει να αναπτύσσει ανοσία στις προκλήσεις της ζωής. Η επιμονή στην τελειότητα αφαιρεί τη φυσικότητα από την καθημερινότητα και μετατρέπει το μεγάλωμα ενός παιδιού σε ένα performance project.
Γιατί τα παιδιά χρειάζονται «ανθρώπινους» γονείς
Το παιδί δεν έχει ανάγκη από έναν γονέα που είναι πάντα ψύχραιμος, πάντα δίκαιος και πάντα σωστός. Έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο που επιτρέπει στον εαυτό του να είναι ατελής. Όταν ο γονέας παραδέχεται ότι έκανε λάθος, ότι κουράστηκε, ότι δεν έχει όλες τις απαντήσεις, διδάσκει στο παιδί την πιο σημαντική δεξιότητα: την αυτογνωσία και τη συγχώρεση. Αν υποκρίνεσαι τον τέλειο, διδάσκεις στο παιδί σου ότι η αποτυχία είναι κάτι που πρέπει να κρύβεται πίσω από μια βιτρίνα.
Η απελευθέρωση του «αρκετά καλού γονιού»
Ο ψυχαναλυτής Donald Winnicott εισήγαγε τον όρο «good enough parent» – ο γονέας που είναι αρκετά καλός. Αυτός ο γονέας δεν προσπαθεί να προβλέψει κάθε ανάγκη του παιδιού πριν καν εκείνο την εκφράσει. Αντίθετα, επιτρέπει στο παιδί να βιώσει τη μικρή ματαίωση, να αναζητήσει λύσεις μόνο του και να καταλάβει ότι οι άνθρωποι έχουν όρια. Αυτό το «επαρκές» μεγάλωμα χτίζει ανεξαρτησία. Όταν σταματάς να κυνηγάς τον τίτλο του «καλού», αρχίζεις να παρατηρείς το παιδί σου ως οντότητα, όχι ως αντανάκλαση των δικών σου προσπαθειών.
Το τέλος της γονεϊκής ενοχής
Η ενοχή είναι το καύσιμο της παγίδας του «καλού γονιού». Νιώθεις ενοχή αν δουλεύεις πολύ, αν φωνάξεις, αν δεν έπαιξες μαζί του για αρκετή ώρα. Όμως, η αγάπη δεν μετριέται σε ώρες απασχόλησης, αλλά στην ποιότητα της παρουσίας σου όταν είσαι εκεί. Μια στιγμή αληθινής επικοινωνίας, όπου είσαι ο εαυτός σου και όχι ένας ρόλος, αξίζει περισσότερο από δέκα ώρες «υποχρεωτικού» παιχνιδιού.
Σταμάτα λοιπόν να προσπαθείς να γίνεις ο γονέας που θα ήθελες εσύ να είχες ή αυτός που η κοινωνία επιβάλλει. Το παιδί σου δεν χρειάζεται έναν ήρωα. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα το καθοδηγήσει στον κόσμο, δείχνοντάς του –μέσα από τα δικά του ανθρώπινα λάθη– πώς να ζει μια αυθεντική ζωή. Η ελευθερία να είσαι ατελής είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στην οικογένειά σου.
Comments (0)