«Πώς πέρασες;» — «Καλά». «Έγινε κάτι στο σχολείο;» — «Όχι». Πολλοί γονείς γνωρίζουν καλά αυτές τις σύντομες συζητήσεις. Μπορεί να καταλαβαίνεις ότι κάτι απασχολεί το παιδί, αλλά όσο περισσότερο ρωτάς τόσο λιγότερα σου λέει.
Ένα παιδί δεν βρίσκει πάντα εύκολα τις λέξεις για να περιγράψει θυμό, στενοχώρια, φόβο, ζήλια ή ντροπή. Επιπλέον, μπορεί να φοβάται ότι θα το μαλώσεις, ότι θα υπερβάλεις ή ότι θα προσπαθήσεις αμέσως να λύσεις το πρόβλημα. Γι’ αυτό χρειάζεται να δημιουργήσεις συνθήκες που ενθαρρύνουν τη συζήτηση χωρίς να τη μετατρέπουν σε ανάκριση.
Μην ξεκινάς με δέκα ερωτήσεις
Όταν το παιδί επιστρέφει από το σχολείο, μπορεί να χρειάζεται λίγο χρόνο πριν θελήσει να μιλήσει. Αν ακούσει πολλές ερωτήσεις τη μία μετά την άλλη, μπορεί απλώς να κλείσει τη συζήτηση με ένα «καλά».
Δώσε λίγο χώρο και αναζήτησε μια πιο ήρεμη στιγμή. Συχνά τα παιδιά μιλούν πιο εύκολα όταν κάνουν παράλληλα κάτι άλλο, όπως όταν ζωγραφίζουν, τρώνε ή περπατούν μαζί με έναν γονιό.
Κάνε συγκεκριμένες ερωτήσεις
Αντί για το γενικό «πώς πέρασες;», δοκίμασε πιο συγκεκριμένες ερωτήσεις. Ρώτησε ποιο ήταν το καλύτερο σημείο της ημέρας, τι τα δυσκόλεψε περισσότερο ή με ποιον πέρασαν χρόνο στο διάλειμμα.
Οι συγκεκριμένες ερωτήσεις δίνουν στο παιδί ένα σαφέστερο σημείο από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει τη συζήτηση.
Άκουσε πριν δώσεις λύση
Αν το παιδί σου πει ότι τσακώθηκε με έναν φίλο, αντιστάσου στην ανάγκη να εξηγήσεις αμέσως τι πρέπει να κάνει. Άφησέ το πρώτα να ολοκληρώσει την ιστορία.
Μπορείς να ρωτήσεις «πώς ένιωσες;» ή «τι θα ήθελες να είχε γίνει διαφορετικά;». Με αυτόν τον τρόπο του δείχνεις ότι σε ενδιαφέρει η δική του εμπειρία και όχι μόνο η γρήγορη επίλυση του προβλήματος.
Μην υποτιμάς αυτό που το ενοχλεί
Κάτι που φαντάζει ασήμαντο σε έναν ενήλικα μπορεί να έχει μεγάλη σημασία για ένα παιδί. Μια διαφωνία στο διάλειμμα, ένα σχόλιο ενός συμμαθητή ή μια λανθασμένη απάντηση στην τάξη μπορεί να το απασχολεί για ώρες.
Απόφυγε φράσεις όπως «σιγά, δεν έγινε τίποτα». Αναγνώρισε το συναίσθημα χωρίς να χρειάζεται να συμφωνήσεις με κάθε συμπέρασμα του παιδιού.
Πρόσεξε την αντίδρασή σου στις δύσκολες αποκαλύψεις
Αν κάθε φορά που το παιδί σου λέει κάτι δύσκολο αντιδράς με θυμό ή πανικό, μπορεί την επόμενη φορά να επιλέξει τη σιωπή. Προσπάθησε να κρατήσεις ήρεμο τόνο, ακόμη κι αν αυτό που ακούς σε ανησυχεί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοείς σοβαρά περιστατικά. Σημαίνει ότι πρώτα ακούς, συγκεντρώνεις πληροφορίες και στη συνέχεια αποφασίζεις ποια ενέργεια χρειάζεται.
Δείξε ότι η συζήτηση δεν έχει χρονικό όριο
Αν το παιδί δεν θέλει να μιλήσει εκείνη τη στιγμή, μην το πιέσεις. Μπορείς να του πεις ότι είσαι διαθέσιμος όταν θελήσει.
Παράλληλα, κράτησε ανοιχτή την επικοινωνία μέσα από την καθημερινότητα. Οι μικρές συζητήσεις για απλά πράγματα χτίζουν τη βάση που χρειάζεται ένα παιδί για να μιλήσει αργότερα και για τα δύσκολα.
Πότε χρειάζεται περισσότερη προσοχή
Αν παρατηρήσεις έντονη και επίμονη αλλαγή στη συμπεριφορά, φόβο για το σχολείο, κοινωνική απομόνωση, προβλήματα ύπνου ή άλλα σημάδια που σε ανησυχούν, μην βασιστείς μόνο στο αν το παιδί θα ανοίξει μόνο του τη συζήτηση. Μίλησε με τον παιδίατρο, τον εκπαιδευτικό ή κατάλληλο ειδικό, ανάλογα με την περίπτωση.
Ο στόχος δεν είναι να σου λέει το παιδί κάθε λεπτομέρεια της ζωής του. Είναι να γνωρίζει ότι όταν κάτι το δυσκολεύει, μπορεί να έρθει σε εσένα χωρίς να φοβάται ότι θα αντιμετωπίσει κριτική ή πανικό.
Comments (0)