Ο γάμος, στην εποχή μας, έχει μετατραπεί σε ένα project διαχείρισης εικόνας. Από το Instagram-worthy “proposal” μέχρι τη διοργάνωση μιας υπερπαραγωγής που ονομάζουμε γάμο, έχουμε μάθει να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στο «φαίνεσθαι» παρά στην ουσία της ένωσης. Όμως, πριν δεσμευτείς με τον πιο επίσημο τρόπο που γνωρίζει η κοινωνία, υπάρχει κάτι που πρέπει να ολοκληρώσεις: την ανακάλυψη του εαυτού σου έξω από το «εμείς».
Η παγίδα της «ολοκλήρωσης» μέσω του άλλου
Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι άνθρωποι πριν παντρευτούν είναι ότι θεωρούν τον γάμο ως μια διαδικασία «συμπλήρωσης». «Βρήκα το άλλο μου μισό», λένε. Αυτή η φράση, όσο ρομαντική κι αν ακούγεται, είναι επικίνδυνη. Αν εισέρχεσαι στον γάμο νιώθοντας ότι είσαι μισός άνθρωπος που περιμένει από τον σύντροφό του να τον «ολοκληρώσει», έχεις ήδη μετατρέψει τη σχέση σε μια σχέση εξάρτησης. Ο γάμος δεν πρέπει να είναι η ένωση δύο μισών, αλλά η συμμαχία δύο ολόκληρων, αυτόνομων προσωπικοτήτων.
Πώς θα ξέρεις αν είσαι έτοιμος;
Πριν πεις το «ναι», κάνε μια απλή δοκιμή: Μπορείς να σταθείς μόνος σου; Δεν εννοώ οικονομικά – αυτό είναι το εύκολο κομμάτι. Εννοώ συναισθηματικά. Μπορείς να περάσεις ένα Σαββατοκύριακο μόνος σου χωρίς να νιώθεις πλήξη ή την ανάγκη να γεμίσεις τον χρόνο σου με περισπασμούς; Έχεις συμφιλιωθεί με τους φόβους σου, τις ανασφάλειές σου και τα τραύματα του παρελθόντος σου;
Αν δεν έχεις αναπτύξει έναν εσωτερικό διάλογο, θα καταλήξεις να προβάλλεις όλες τις εσωτερικές σου συγκρούσεις πάνω στον σύντροφό σου. Θα περιμένεις από εκείνον να σου προσφέρει την αυτοπεποίθηση και την ηρεμία που εσύ ο ίδιος δεν έχεις καταφέρει να καλλιεργήσεις. Και όταν φυσιολογικά δεν θα τα καταφέρει, η απογοήτευση θα χτυπήσει την πόρτα της σχέσης σου.
Η αξία της αυτονομίας μέσα στη δέσμευση
Ο γάμος που κρατάει στον χρόνο είναι αυτός που επιτρέπει στον καθένα να διατηρήσει την ατομικότητά του. Αν δεν έχεις μάθει να ορίζεις τα δικά σου όρια, να κυνηγάς τα δικά σου πάθη και να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις, θα γίνεις μέρος ενός συνόλου που θα σε «πνίξει».
Πριν υπογράψεις οποιοδήποτε συμβόλαιο, μάθε να λες όχι, μάθε να διεκδικείς τον προσωπικό σου χώρο και –το κυριότερο– μάθε να είσαι ο καλύτερος φίλος του εαυτού σου. Όταν είσαι ένας άνθρωπος που δεν «χρειάζεται» τον άλλον για να επιβιώσει, αλλά τον «επιλέγει» κάθε μέρα για να μοιραστεί τη ζωή του, τότε ο γάμος σταματά να είναι μια φυλακή ασφάλειας και γίνεται μια συνειδητή επιλογή συντροφικότητας.
Η ερώτηση που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου
Αν αφαιρέσεις από τη ζωή σου την επιβεβαίωση που παίρνεις από τον σύντροφό σου, τι μένει; Αν η απάντηση σε τρομάζει, τότε μην παντρευτείς. Όχι ακόμα. Πρώτα αφιέρωσε χρόνο για να χτίσεις αυτό το «κάτι» που θα μείνει. Ο γάμος είναι μια περιπέτεια για δύο δυνατούς ανθρώπους. Μην γίνεις το βάρος που θα καθυστερήσει το ταξίδι.
Comments (0)